Wij denken dat er vroeger bij ons in de bakkerij in Frankrijk het gebruikelijk dat inwoners hun zelfgemaakte deeg naar de gemeenschappelijke oven brachten om te laten bakken. In de middeleeuwen, grofweg tussen de 10e en de 18e eeuw, met een hoogtepunt in de periode van de 11e tot 17e eeuw werd dit veel gedaan.

Enkele belangrijke details:

• Banale ovens (fours banaux): Deze ovens waren vaak eigendom van de heer van het domein (de seigneur) of een klooster. De inwoners moesten belasting of een deel van hun brood betalen om ervan gebruik te mogen maken. Dit recht werd het “droit de banalité” genoemd.
• Monniken en bakkers: In kloostergemeenschappen namen monniken dit werk soms op zich, vooral als de oven op hun terrein stond. In dorpen was het meestal een aangewezen bakker die het deeg bakte voor de gemeenschap.
• Zelf geen oven thuis: Veel gewone mensen hadden geen eigen oven vanwege de brandveiligheid, het gebrek aan brandstof of gewoon omdat het verboden was (om het exclusieve recht van de seigneur te behouden).
• Einde van het systeem: Dit systeem verdween geleidelijk tijdens de Franse Revolutie (1789), toen feodale privileges werden afgeschaft en mensen meer vrijheid kregen om zelf brood te bakken.